XIX wiek, Polską targają niepokoje wywołane przez gwałtowne ruchy społeczne, co skutkuje represjami wobec przeciwników ówczesnych władz i zsyłkami w głąb Rosji. Wśród zesłanych na Kaukaz znajduje się Józef Gadaczik, dziadek Gurgena. Będąc lekarzem niesie pomoc wszystkim potrzebującym, zapisując się w pamięci lokalnej społeczności jako dobry i serdeczny człowiek. Tę dobroć, serdeczność i hart ducha przekazuje synowi Stanisławowi, który także doświadcza z czasem represji. Obaj nie tracą jednak wiary w ludzi, którą zarażają młodego Gurgena.

Gurgen Gadaczik urodził się w 1950 r., w Erewaniu, stolicy Armenii, w rodzinie o polskich korzeniach. W 1972 r. ukończył erewański Instytut Sztuk Pięknych na wydziale reżyserii. Będąc jeszcze studentem Instytutu, w 1970 r. podjął pracę w armeńskiej telewizji publicznej TV Armenia, gdzie pracował do 1990 r., prowadząc swoje autorskie audycje. Swoja drogę zawodową rozpoczął od przyjęcia stanowiska asystenta reżysera.
W 1988 r. utworzył Centrum Artystyczne „Teatr”, w którym zaczął gromadzić dzieła ormiańskich artystów. Wolumin prac liczył ok. 2 000 filmów dokumentalnych i zarejestrowanych dzieł oraz spektakli teatralnych. Tworząc Centrum Artystyczne, oprócz pracy reżyserskiej, podejmował się również roli operatora filmowego.
W latach 1994-1998 był członkiem zespołu odpowiedzialnego za dokumentowanie kadencji pierwszego prezydenta Armenii – Lewona Ter-Petrosyana.

 

W tym okresie, w trakcie licznych podróży po świecie, znacząco poszerzył grono znajomych o licznych mecenasów kultury i wybitnych artystów.

 

 W 1999 r. Gurgen Gadaczik powrócił do pracy w Centrum Artystycznym „Teatr” i poświęcił się dalszej działalności artystycznej.
Sukcesywnie podejmował kolejne wyzwania artystyczne i zdobywając doświadczenie, wspinał się po szczeblach kariery, osiągając w rezultacie uzasadnione i trwałe miejsce wśród elity kulturalnej Armenii
Ze względu na swoje polskie korzenie przez lata utrzymywał bliskie kontakty z armeńską Polonią i działał w ramach Związku Polaków w Armenii.
Gdy pojawiła się możliwość powrotu do Polski, wraz z rodziną podjął decyzję o emigracji. Ostatecznie, jesienią 2012 r. cała rodzina Gadaczików zamieszkała w Raciborzu. Uroczyste wręczenie Gurgenowi Gadaczikowi polskiego dowodu osobistego przez Prezydenta Miasta Raciborza miało miejsce 06.02.2013 r.

Wyjątkowa wrażliwość na odcienie otaczającego świata tkwiąca w Gurgenie Gadacziku znalazła wyraz w jego pracy w kulturze.
Bardzo bogate i różnorodne życie, krąg inspirujących znajomych i poddawanie się nieustannej potrzebie bycia w ruchu, stanowią wciąż silne impulsy, wywołujące w artyście nieprzemijającą chęć tworzenia.
Od wielu lat Gadaczik realizuje własny oryginalny pomysł na sztukę odzwierciedlającą różne aspekty i dylematy życia codziennego. Oprócz prac dotyczących spraw najpoważniejszych, pojawiają się liczne, emanujące naturalną serdecznością i radością życia. Lekkie, subtelne postaci uchwycone w ruchu pozostają charakterystyczne dla twórczej ekspresji Gurgena Gadaczika.
Równie typowe dla jego dzieł jest operowanie bogatą symboliką. Powracający motyw koła spaja twórczość artysty jako narracji o cykliczności codziennych spraw i kręgu ludzkiego życia.

Zapraszamy do obejrzenia prac Gurgena Gadaczika w zakładce „Galeria”.